Rebecca Horn

Soms is een lint, een masker, een verenpak voldoende om het lichaam te transformeren. Rebecca Horn ontwierp hulpmiddelen en protheses die de mens veranderen: in een eenhoorn, in een wezen met lange verenvingers, in een figuur die zich beweegt tussen mens en dier, tussen alledaagsheid en mythe.

Zes zwart-witfoto’s en negen performances, samengebracht in de video Performances II die in bioscoopformaat boven de trap te zien is, tonen hoe deze protheses worden ingezet. Het gaat daarbij niet om sciencefiction, maar om poëtische rituelen. Elke beweging, elk gebaar wordt een ontdekking: Hoe voelt aanraking als de vingers zijn verlengd? Wat gebeurt er als een masker het gezicht in een instrument verandert? Horns werken spelen met de grens tussen wat eigen en wat vreemd is, tussen controle en overgave.

Haar vroege performances kenmerken zich vaak door fysieke beperkingen en kwetsbaarheid. Na een ernstige ziekte, waardoor ze lange tijd aan haar bed gekluisterd was, begon Horn apparaten te bouwen die het lichaam beschermen en tegelijkertijd uitbreiden. Maar deze uitbreiding brengt nieuwe onzekerheden met zich mee: elke stap, elke aanraking is een tastend uitproberen, een overgang naar een andere toestand.

Veren, bandages, mechanische constructies – ze zijn allemaal onderdeel van een transformatieproces. De foto’s leggen deze momenten vast: een lichaam dat verandert, dat zoekt naar nieuwe mogelijkheden. De video’s tonen de beweging, het aarzelen, het verkennen van grenzen.

De kunst van Rebecca Horn werpt de vraag op: Waar eindigt het lichaam? Waar begint het andere? Haar werken nodigen ons uit om vraagtekens te plaatsen bij onze eigen beleving – en te ontdekken hoeveel magie er schuilt in transformatie.